ศึกษาบทบาทของพระสงฆ์ในการอนุรักษ์ป่าเพื่อการปฏิบัติธรรมในพระพุทธศาสนา

A Study of Sangha’s Role in Forestry Preservation for Dhamma Practice in Buddhism

  • พระเดโชชัย มหาวีโร กังวาลย์กูลการ
Keywords: บทบาท, พระสงฆ์, การอนุรักษ์ป่า, พระพุทธศาสนา

Abstract

งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวคิดในการอนุรักษ์ป่า, ความสัมพันธ์ระหว่างป่ากับการดำรงชีพของพระสงฆ์ และบทบาทของพระสงฆ์ในการอนุรักษ์ป่าเพื่อการปฏิบัติธรรมในพระพุทธศาสนา และ ดำเนินการโดยวิธีการทางเอกสาร. ผลการวิจัยพบว่า: 1) ป่าไม้เป็นมีความสำคัญและมีประโยชน์ต่อสิ่งมีชีวิต, มนุษย์จึงตระหนักถึงคุณค่าของป่า เพราะมนุษย์เป็นองค์ประกอบที่สำคัญในการอนุรักษ์ป่าไม้และเป็นศูนย์กลางของธรรมชาที่สามารถจัดการและครอบงำทุกสิ่งที่อยู่แวดล้อมได้; 2) พระพุทธศาสนาเป็นศาสนาที่มีความสัมพันธ์กับป่า, เหตุการณ์สำคัญของพระพุทธเจ้าผูกพันกับป่า, พระพุทธเจ้าจึงทรงบัญญัติกฎระเบียบการประพฤติปฏิบัติและแสดงธรรมเกี่ยวกับป่า เพราะทรงเห็นคุณค่าและประโยชน์ต่อการดำรงชีพของภิกษุผู้ปฏิบัติธรรมและสรรพสัตว์; 3) พระสงฆ์ได้มีบทบาทในการอนุรักษ์ป่าไม้ตามพระธรรมวินัย และการประยุกต์ใช้ศาสนพิธีในการอนุรักษ์ป่า กล่าวคือ อนุรักษ์ป่าไม้ด้วยการอาศัยอยู่ป่าไม้, อนุรักษ์ป่าในฐานะที่เป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติด้วยพิธีกรรมทางศาสนา, การบวชต้นเพื่ออนุรักษ์ป่าไม้

References

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2541). ธรรมนูญชีวิต. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: Religious Affairs Printing Press.

พระธรรมปิฎก (ป.อ. ปยุตฺโต). (2546). ภาวะผู้นำความสำคัญต่อการพัฒนาคนพัฒนาประเทศ. กรุงเทพฯ: ธรรมสภา.

พระราชวรมุนี (ป.อ. ปยุตฺโต). (2544). พุทธศาสนากับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: กรมส่งเสริมคุณภาพสิ่งแวดล้อม.

พระราชวรมุนี (ป.อ. ปยุตฺโต). (2543). คนไทยกับป่า. กรุงเทพฯ: กรมวิชาการ องค์การค้า ของคุรุสภา.

พระเมธีธรรมาภรณ์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2549). พระพุทธศาสนากับสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ธรรมสภา.

พระเมธีธรรมาภรณ์ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2538). ธรรมะและการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม. 2538.

คณะทำงานรางวัลลูกโลกสีเขียว. (2553). ผลงานรางวัลลูกโลกสีเขียว ครั้งที่ 12 ประจำปี 2553. (ออนไลน์) (อ้างเมื่อ 29 พฤษภาคม 2560). จาก https://pttinternet.pttplc.com/greenglobe/winner_ 2553.html

Published
2019-05-21